Fic Goda คนคิดน้อย

posted on 12 Jul 2009 12:14 by bloodyaoi in Fic

 

คนคิดน้อย
Bleach Fiction
Ichigo x Uryuu
**********

เพราะ..สูญเสียพลังในการเป็น ควินซี่ไป นายถึงคิดว่าชั้นไม่จำเป็น


หรือเพราะชั้นไม่ใช่หนึ่งในใจดวงนั้นแล้ว ก็เลยห่างเหินชั้นไปเรื่อยๆ


จะเข้าข้างตัวเองได้มั้ย?..ที่ชั้นคิดว่า นายยังเป็นห่วง 
เลยให้อยู่ห่างๆจากพลังอันไร้ขีดจำกัดของนาย..


นายเปลี่ยนไป..หรือว่า..ชั้นแค่คิดมากไปเองล่ะ?..

 

..............อิจิโกะ................

 

*****************************************

สวัสดีครับทุกคน..ผมชื่อ อิชิดะ อุริว เป็นควินซี่คนสุดท้ายที่เหลืออยู่จาก 2661 คน

ตอนนี้ผมคบกับ คุโรซากิ อิจิโกะ ตัวแทนยมทูติ ซึ่งเป็นคนที่ผมเคยเกลียด

แต่เค้าก็สอนผม..ให้ผมได้รู้จักกับคำว่า เพื่อน..หรือรักแท้

คนที่เคยอยู่ตัวคนเดียวอย่างผม..ไม่เคยคิดเลยว่าจะทุ่มเทเวลาให้กับใครคนนึงได้

แต่ ผมเริ่มไม่มั่นใจ..เพราะเดี๋ยวนี้..ผมโทรหา เค้าก็จะพูดแค่

"วันนี้เหนื่อยชะมัดเลย"   ..    "ราตรีสวัสดิ์"

ตอนพักก็วิ่งไปกำจัดฮอลโล่กับพวกคุณคุจิกิ พอผมจะก้าวออกไป ก็ถูกห้ามไว้ว่า

"อุริว..นายไม่ต้องฝืนหรอก"

ยังกับว่า..ผมที่สูญเสียพลังไปแล้ว ไม่มีค่าพอที่จะเคียงคู่กับเค้า

 

พักกลางวันที่เคยอยู่กันเป็นกลุ่มๆก็เหลือผมอยู่คนเดียว

ข้าวกล่องที่เค้าบอกว่า อยากได้มาเป็นคู่ๆ 
กลายเป็นว่าผมต้องขนกลับมาบ้านด้วยสภาพเดิม

เพราะเจ้าตัวหลังจากกลับมา ก็ซื้อขนมปังมาด้วย พอยื่นให้ก็ยิ้มแหยและบอกว่า 
"อิ่มแล้ว.ขอโทษนะ"

ผมไม่สามารถบอกได้เลยว่าผมรู้สึกเจ็บแค่ไหน

ผมทำได้แค่เพียงระบายมันลงบนไดอารี่เล่มสีส้ม..
เล่มที่อิจิโกะบอกว่า มันสวยและเหมาะกับผม..

น้ำตาที่เปียกเปื้อน จนบางหน้าหลายคำมันอ่านไม่ออกแล้ว..

นี่ผม..คิดมากไปรึเปล่า?

........

"อ้าว อิชิดะคุง..มานั่งอะไรตรงนี้ อิจิโกะละ?"

มิสึฮิโระ เพื่อนร่วมห้องเดินเข้ามาทักผมพร้อมกับเคย์โงะคนรักของเขา

ผมไม่ตอบเพียงแต่ส่ายหน้าไปมา

"งั้นเดี๋ยวพวกชั้นนั่งเป็นเพื่อนนะ"
เจ้าตัวว่าก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับผมแล้วดึงเคย์โงะลงนั่งข้างๆตัว

"วันนี้มีวิชาคณิต..หวา..การบ้านยังไม่เสร็จเลยแฮะ"
เคย์โงะทำหน้าบึ้งตึงยังกับว่าโลกจะแตกยังไงยังงั้น

"ของผมเสร็จแล้วล่ะ เดี๋ยวจะช่วยสอนนะ"
ผมว่าก่อนจะเลื่อนไปหยิบสมุดในกระเป๋า

"สมการตัวนี้ถ้าแทนค่าด้วย 11จะได้ 59xy กำลังสอง พอใช้สูตรนี้ มันก็จะได้..."

........
.....

"เย้ เสร็จแล้ว!! ขอบคุณมากนะ อิชิดะ สมแล้วที่ได้ที่1ของสายชั้น เก่งจริงๆ"

"ไม่เป็นไร.."

"อย่างนี้ ไม่ต้องเรียนแล้ว ไปเป็นครูสอนเด็กอนุบาลดีกว่า!!!"
เคย์โงะประกาศก้อง

ผั่ว!

"อนุบาลบ้าอะไรฮะ! มันต้องระดับบรมอาจารย์โน่น!!!!"
ร่างเล็กๆตบเข้ากลางหลังเล่นเอาคนตัวสูงยืนไม่อยู่..

"สำเร็จ!! ดูสิ เคย์โงะ ยิ้มแล้วล่ะ"

"โฮ้วววววว"

อะไรกัน..นี่ผม ยิ้มอย่างนั้นหรอ เป็นรอยยิ้มครั้งแรกในรอบสัปดาห์ที่ผ่านมา

"ดีจัง ยิ้มซักที เห็นอิชิดะคุงเป็นอย่างนี้แล้ว พวกเราที่เป็นเพื่อนรู้สึกใจไม่ดีเลยนะ"
มิสึฮิโระพูดยิ้มๆคล้ายกับว่ากำลังปลอบโยนผมอยู่

"ก็แหงละ..อิจิโกะมันหนีไปพร้อมกับ ผู้หญิงตั้งสองคนนี่...อุ่บ"

"เคย์โงะ!!!!!!"

"เอ่อ..คือ มัน..."

"ขะ..ขอโทษนะอิชิดะคุง"

 


"...ไม่เป็นไรหรอก.."

ก็มันเป็นความจริงนี่นา...

 


ผมเดินกลับมาที่ห้อง..

อ๊ะ..อิจิโกะกลับมาแล้วนี่นา..

ผมเดินเข้าไปใกล้หวังว่าจะไม่กวนเค้าอีกหรอกนะ

"อ้าว อุริว..กินข้าวยังเนี่ย ไปไหนมา เป็นห่วงแทบแย่"

เป็นห่วง..งั้นหรอ...นั่นเป็นความรู้สึกจริงๆของนายรึเปล่านะ..


เป็นคนขี้ใจน้อย เป็นคนชอบคิดมาก

 

"ไปข้างล่างมาน่ะ.."

ผมตอบก่อนจะนั่งลงกับเก้าอี้และหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน

"ขนมปังนี่อร่อยดีนะ..กินรึเปล่า?"

อิจิโกะยื่นขนมปังเข้าใกล้ผม แต่ผมก็ปัดมันออกมือของผมจับกล่องข้าวไว้แน่น

"ชั้นจะอ่านหนังสือ เดี๋ยวสอบไม่ได้"

"อย่าคิดมากไปหน่อยเลยน่า.."

 

เธอมองอย่างนั้น ก็ไม่รู้ว่าทำไม..


ก็แค่อยากโทรหา เวลาเธอหายไป


"แล้วที่โทรเข้ามือถือชั้นน่ะ..มีอะไรหรอ.."

"ไม่มีอะไรหรอก.."
ผมโทรหาบ้าง..ไม่ได้รึไงนะ?

 

คำถามมากมายดูวุ่นวายเพราะอยากรู้


"อิจิโกะ..เอ่อ..การบ้านคณิต.."

"อ่อ เรื่องนั้นน่ะช่างมันเถอะ เรากำลังคุยเรื่อง เบาท์ที่โผล่มาวันนี้อยู่นะ"

อิจิโกะหันไปหาคุณคุจิกิ..(นัง)คุณโอริฮิเมะ..ชาโดะคุง

แล้วก็คุยกันโดยที่ทิ้งผมไว้อีกแล้ว..


ก็เข้าใจ มันดูไม่สมควร ที่ทำตัวรบกวน ทำให้รำคาญเสมอ

แต่ทุกครั้งที่เหมือนจะเข้าใจความคิดเธอ..

ก็เผลอ..ตั้งคำถามอย่างนี้..


"แต่มันมีกำหนดส่งวันนี้ ไม่ทำเดี๋ยวจะไม่ได้เลื่อนชั้นนะ!"

 

ผิดที่ชั้นคิดมากไป หรือเธอคิดน้อยไป..

แฟนกันยังไง ทำไมอะไรก็ไม่ดี..

คิดมากก็คือรักมากไง..แล้วเธอน่ะรักกันแค่ไหน..

ทบทวนอีกที โทษทีที่คิดมากอีกแล้วเธอ..

 


"ก็บอกว่า..ช่างมันก่อนไงเล่า! ไม่เข้าใจรึไงห๊ะ! อิชิดะ!!"



..เฮือก!!


ผมกลัวเสียงตะคอก..

 

อิจิโกะไม่เคยตะคอกใส่ผม

 

อิจิโกะไม่เคยมองผมด้วยสาตาน่ากลัวแบบนั้น

 


อิจิโกะไม่เคยเรียกผมด้วยชื่ออื่นนอกจากอุริว..

 

....อิจิโกะ..ไม่เคยทำแบบนี้.....


"..ฮึก...เข้าใจแล้ว..ชั้นไม่ยุ่งก็ได้!..ไม่เห็นต้อง..ตะคอกกันเลยนี่..ฮึก.."
ผมเริ่มจะมองไม่เห็นอะไรแล้ว ดวงตาของผมเปื้อนไปด้วยน้ำตาใสๆ

"..อ๊ะ...เอ่อ...อุ..อุริว...ชั้น..."

"เฮ้ นายทำอะไรน่ะฮะ..อิจิโกะ..ทำอิชิดะร้องไห้ทำไม"
คุณคุจิกิ

"อิชิดะคุง คุโรซากิคุงใจเย็นๆนะ"
(นัง)คุณโอริฮิเมะ

"อิจิโกะ..ทำอะไรน่ะ"
ชาโดะคุง

ไม่ต้องปลอบผมหรอกนะ.ทั้งหมดนี่น่ะ มันแค่ผม..ที่คิดมากไปเอง


อยากเป็นคนคิดน้อย อย่างเธออยู่เหมือนกัน

แต่กลัวว่าชั้นอาจจะหายหน้าไปเลย..


"ขอโทษ..ฮึก..ที่มารบกวน..เวลา..ที่ทุกคนคุย เรื่องสำคัญกันนะ ฮึก.."
อยู่ต่อไปมีหวังผมต้องแย่แน่ๆ


"เอ้าทุกคนนั่งที่ได้แล้ว"
เสียงอาจารย์เข้ามาทุกคนต่างแยกย้ายพากันลงไปนั่งที่ประจำของตน

ขอบคุณมากครับอาจารย์

ตอนนี้น้ำตาผมหยุดไหลแล้ว..ช่างเถอะน่า..อุริว..นายแค่คิดมากไปเอง..

อิจิโกะคงจะหัวเสียเลยพาลไปทั่วก็เท่านั้น..

อย่าคิดมากสิ..ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ..

 

ถ้าคำว่ารัก เธอคือความเฉยเมย

ก็คงต้องขอบอกเธอเลย...รับไม่ไหว..


ผมหันไปทางด้านหลัง แต่ก็เห็นอิจิโกะคุยอยู่กับคุณคุจิกิ ก็เลยหันกลับมา

ไม่ได้คิดจะขอโทษชั้นเลยใช่มั้ย..

กระดาษก้อนเล็กๆกระทบที่หัวของผม

ข้างในเขียนด้วยลายมือคุ้นตาจากอิจิโกะว่า "ขอโทษ"

แทนที่ผมจะดีใจแต่น้ำตากลับไหลลงมาเรื่อยๆ

........................
..................................
...........................................

"อาจารย์ครับ ผมปวดหัวขออนุญาตกลับก่อนเวลานะครับ"

"ไหวรึเปล่า..อิชิดะ ครูว่าเธออาการไม่ดีเลยนะ ให้ใครพาไปส่งมั้ย?"

"ไม่...ต้อง...หรอกครับ"

 

ก็เข้าใจ มันดูไม่สมควร ที่ทำตัวรบกวน ทำให้รำคาญเสมอ

แต่ทุกครั้งที่เหมือนจะเข้าใจความคิดเธอ..

ก็เผลอ..ตั้งคำถามอย่างนี้..


"แน่ใจนะ..มีใครอาสาจะพาไปส่งมั้ย?"

"ไม่ต้องครับอาจารย์ผมกลับเองได้..ขอตัวนะครับ"

อิจิโกะ..ไม่มีท่าทีว่าจะอาสาเลยแฮะ เราคิดเข้าข้างตัวเองอีกแล้วสิเนี่ย..


ผิดที่ชั้นคิดมากไป หรือเธอคิดน้อยไป..

แฟนกันยังไง ทำไมอะไรก็ไม่ดี..

คิดมากก็คือรักมากไง..แล้วเธอน่ะรักกันแค่ไหน..

ทบทวนอีกที โทษทีที่คิดมากอีกแล้วเธอ..

........
..............
.....................

ผมเดินออกมาจากห้องเรียนแล้ว..ทางเดินไม่มีคนอยู่เลย

ฮะๆ ก็แหงล่ะ มันเข้าคาบเรียนแล้วนี่นา..


ผิดที่ชั้นคิดมากไป หรือเธอคิดน้อยไป..

แฟนกันยังไง ทำไมอะไรก็ไม่ดี..

คิดมากก็คือรักมากไง..แล้วเธอน่ะรักกันแค่ไหน..

ทบทวนอีกที โทษทีที่คิดมากอีกแล้วเธอ..


................................................
.................................

"โจทย์นี้แก้ยังไง มีใครแก้ได้มั้ย?"

"ว๊อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!"

"ว่ายังไง คุโรซากิ อยากจะแก้โจทย์ข้อนี้มากนักหรอ"

"อาจารย์ ผมขอตัว!!"

"ไม่ได้...แก้โจทย์ขอนี้ก่อนสิ"

"ว๊อยยยย อาจารย์ ผมจะไปง้อแฟนน่ะเข้าใจม๊ายยยย!!!!"

.........................
..................................
.............................................

ใกล้ถึงที่พักของผมแล้ว ห้องเล็กๆในอพาร์ทเม้นนี้..
เป็นห้องที่ผมเก็บเงินเพื่อซื้อมันเอง..

คนที่อยู่ตัวคนเดียวอย่างผม หารายได้จากการเย็บตุ๊กตาขาย

ผมดีใจที่เห็นคนที่ซื้อมันไปมีความสุข


เหมือนกับตอนนั้น..





อิชิดะ..นายนี่เก่งนะ..ซ่อมเจ้ากอนให้หน่อยสิขอร้องล่ะ

ทำไมผมต้องมาซ่อมตุ๊กตาโทรมๆแบบนี้นะ

น่าๆ มีแต่นายเท่านั้นล่ะที่ชั้นเชื่อว่าซ่อมมันได้

ไม่รักษาของ ยังจะเอามาให้คนที่เป็นศัตรูซ่อมให้อีก..

ชั้นไม่เคยคิดกับนายแบบศัตรูเลยนะ

อย่ามาล้อเล่นเลย ผมน่ะเกลียดยมทูติ

 




แต่ชั้นรักนาย..

 

 


แย่ล่ะ เผลอคิดถึงเรื่องนี้ซะได้..ผมนี่มัน..คิดมากเกินไปจริงๆนั่นแหละ

อุตส่าห์ไปหลงเชื่อคำว่ารักจากปากศัตรู

ผลก็คือ ต้องมานั่งร้องไห้แบบนี้ นึกไปนึกมาก็สมน้ำหน้าตัวเองเหมือนกัน..

วิชาการเรียน ห